Hij wil naar buiten….

Hij staat bij de hoofd ingang voor de deur te wachten totdat iemand er uit gaat zodat hij mee kan lopen naar buiten. Achter de balie zit een medewerkster die de deur kan bedienen. Hij draait zich om en zegt: jij doet de deur op slot want ik mag van jou niet naar buiten. De balie medewerkster zegt vriendelijk: ik mag u niet naar buiten laten gaan, de anderen mensen die hier wonen, mogen ook niet. U mag wel, maar dan met begeleiding. De balie medewerkster pakt de telefoon en belt de afdeling waar hij woont. Binnen een paar minuten wordt hij opgehaald en meegenomen naar de afdeling.

Het is een zonnige dag, mensen zitten buiten te genieten van de zon en de warmte. De Lente is begonnen. Ik loop naar de hoofdingang en zie hem daar staan. Dit is niet de eerste keer dat hij daar staat. Ik weet als hij de kans krijgt dat hij naar buiten gaat. Maar dat mag hij niet want ze weten niet of hij de weg weer terug zal vinden want hij heeft een bepaalde vorm van dementie. Het is een jongere oudere die altijd veel van zijn vrijheid heeft genoten maar sinds kort woont hij in deze instelling en wordt hij beperkt. Hij heeft een kamer gekregen en deelt samen met nog 5 mensen een huiskamer.

Hij is boos en roept angst op bij een aantal bewoners en collega’s. Hij wil naar buiten en vraagt aan iedereen die er langs komt waarom de deuren op slot zijn. Het is erg mooi weer, hij wil van de zon en de warmte genieten. Ik weet toch hoe ik de weg terug moet vinden. Ik heb altijd in deze wijk gewoond. Waarom laat niemand mij er uit?

Ik kom in de huiskamer en daar zit hij alleen aan een grote tafel. Er gaat een scheut door mij hart heen en ik voel me triest worden. Hier zit hij dan, opgesloten binnen een instelling. Ik heb het met hem te doen. Dit zijn momenten die veel indruk op mij maken. Er komen allerlei vragen bij mij omhoog: Is dit zijn eindstadium? Zou hij het zelf ook zo gezien of gewild hebben? Om heel eerlijk te zijn, ik vind het nogal wat. Gevoelsmatig: voorgoed binnen vier muren opgesloten zijn, weinig daglicht meer zien, geen frisse lucht meer opsnuiven. Verschrikkelijk.

Op de afdeling is hij soms niet hanteerbaar en weten de mensen niet wat ze met hem aan moeten. Sommige durven hem haast niet aan te spreken omdat ze bang zijn dat hij de controle verliest. Er is begrip, maar ook veel onbegrip. Ik weet als geen ander dat het niet prettig voelt als iemand op de afdeling niet te kalmeren is. Je wilt van alles aanbieden, maar daar waar hij omvraagt dat kun je niet geven. Sommige worden ongeduldig en staan er niet bij stil waarom hij zo doet of waar dit gedrag vandaan komt. Ik denk als daar meer bij stil gestaan zou worden dat er dan anders naar hem gekeken zou worden. Belevingsgericht.

Als toegepast gerontoloog i.o. kijk ik naar mogelijkheden, wat kunnen we hem bieden zodat het leven hier binnen de instelling aangenamer wordt. Want laten we eerlijk zijn wat zou jij er van vinden als je beperkt wordt in je vrijheid omdat wij er iets van vinden? Ga met hem en zijn familie in gesprek, wat vindt hij belangrijk en wat zou hij willen? Ik ben me ervan bewust dat dit niet altijd gemakkelijk zal gaan. Theoretisch kan er veel, maar in de praktijk is het maar afwachten. Maar goed als we het niet proberen dan zullen we het ook niet weten.

 

Technologische ontwikkelingen

Op dit moment zijn er veel technologische ontwikkelingen, waaronder een GPS systeem. Zou dit iets voor hem kunnen zijn? Dit is een intelligente waarnemingssystemen die patronen van bewegen en handelen kunnen herkennen (Abma, 2015). Maar technologie brengt ook nieuwe verantwoordelijkheden en werkzaamheden met zich mee. Familie, partners en zorgprofessionals zullen vaardig gemaakt moeten worden om zorgvuldig met de nieuwe technologie om te gaan. Wie houdt de gps in de gaten, wie is er verantwoordelijk, wie komt er in actie om hem (zie hierboven) weer op te halen als hij niet thuis komt. In hoeverre is het mogelijk om zorgprofessional vertrouwd te laten maken met een gps systeem. Want wie gaat er monitoren?

 

Advies:

Maak technologie bespreekbaar binnen een organisatie. Denk in mogelijkheden en niet in problemen. Organiseer informatie avonden voor mensen zoals hem, professionals en familieleden want zij zijn tenslotte de ervaringsdeskundigen en de eindgebruikers. Laat ze kennis maken met het GPS systeem (technologie). Ga na of er ervaringen zijn met een GPS systeem?

Bron: Volkskrant; Is technologie de oplossing voor de vergrijzing?(Abma, 2o15)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

No Comments Yet.

Leave a comment